شاعران ، بی سلیقه اند یا مخاطبان ؟

سلیقه چیست ؟ یا کیست ؟ کسی که شعری را می نویسد یا کسی که آن شعر را می خواند ؟ کسانی که به گونه ای خاص می نویسند یا کسانی که به گونه ای خاص می خوانند ؟ اصلا راز ماندگاری یک شعر چیست ؟ اقبال عمومی و یا پسند خاص؟ آیا می شود مثلا شعر سه گانی گفت و با جذب گروهی - که بی تردید چندان استعدادی هم ندارند و عده ی زیادی از آنها اطلاع درستی از شعر و ادبیات ندارند - اینچنین جریانی را ماندگار کرد ؟ اجازه می خواهم به جای پاسخ به این پرسش ها ، سوال دیگری طرح کنم :

شاعران ، بی سلیقه اند یا مخاطبان ؟

پاسخ به این پرسش ، بستگی به این دارد که ما چه تصوری از شاعر و خواننده (یا مخاطب شعر) داریم. هر کسی می تواند ادعای شاعر بودن کند و هر کسی هم می تواند با قیافه ای حق به جانب خود را از مخاطبان جدی شعر معرفی کند و حتا ادعای منتقد بودن هم کند ؛ مسأله این است که متاسفانه شعر فارسی با چالش بزرگی روبرو شده است : عده ای که هیچ تصوری از عصر حاضر و موقعیت زمانی و مکانی خویش ندارند ، ادعای شاعری می کنند و این عده به این دلیل خطرناک هستند که : یا هنوز گل و بلبل و در حد نهایی شعرهایِ به اصطلاح غزل ولی از نوع آبکی اش را می گویند و تبلیغ می کنند و یا از آن طرف بام افتاده اند و به چیزی شعر می گویند که اصولا معر است! البته تاریخ ادبیات فارسی به ما می گوید که شعر راستین و مخاطبان واقعی شعر ، خوشبختانه در هر دوره و زمانه ای سلیقه های بسیار بسیار نزدیکی دارند. مخاطبانی که شاملو و نیما و اخوان و سهراب و فروغ و ... را پسندیده اند و منزوی و قیصر و شفیعی کدکنی و... را می پسندند و دوست دارند و در عوض .......... را نمی پسندند و می دانند که سه گانی و قالب های جعلی دیگری از این دست ، بیشتر یک سرگرمی و فکاهه هستندتا جریان اصیل و جدی شعر و ادبیات!

علی شاملو